Ik ben niet perfect, wat is daar mis mee?

De lessen die je nog niet geleerd hebt, zullen zich blijven herhalen totdat je ze geleerd hebt. Dat is waarschijnlijk de reden dat bijna al mijn leerlingen enorme perfectionisten zijn, net als ik dat ben. Dit viel me laatst na een coaching op. Elke week hoor ik mezelf weer tegen iemand zeggen ‘Waarom ben je zo streng voor jezelf?

Nou meiden, waarom zijn we zo streng voor onszelf? Waarom is een 7 niet oke? Waarom kan het altijd beter? Waarom ben je diep van binnen nooit echt tevreden als iets niet perfect verliep of je niet perfect was?

Ik onderzocht dit zelf meerdere malen in mijn leven, omdat dit dus ook echt mijn thema is. Ik kwam uit bij Jan Geurtz die in zijn boek Verslaafd aan liefde schrijft: ‘Ik ontdekte dat de manier waarop ouders proberen hun kinderen op te voeden tot gelukkige en succesvolle mensen, in hun kinderen juist het geloof creëert dat ze kennelijk niet goed genoeg zijn zoals ze zijn, maar eerst moeten leren te voldoen aan allerlei voorwaarden. Dat schept in kinderen een fundamentele onzekerheid en zelfafwijzing die ze als volwassene koste wat kost proberen te bestrijden.

Geurtz gaat dus uit van opvoeding als oorzaak. Misschien zijn er meerdere antwoorden, maar ik ben geen psycholoog of onderzoeker.

Door welke factoren het ook komt, hoe zorgen we ervoor dat we minder last hebben van onze perfectionistische kijk naar onszelf. Tenminste als je het als een last ervaart. Voor mij geldt dit helaas wel zo. Ik ben keer op keer met mezelf in gevecht, waardoor ik vast loop. Als ik weet dat ik iets niet (goed) ga kunnen, probeer ik het niet eens, waardoor ik wellicht fantastische ervaringen misloop. Voor boksen, maar voor heel veel dingen in het leven geldt dat een ontspannen houding je helpt. De -ik ben niet goed genoeg gedachten als ik dit niet perfect doe- zorgen voor heel veel stress en spanning in mezelf, waardoor het juist minder goed verloopt. Sterker nog, ik krijg dan soms juist een hekel aan iets wat ik eerst nog heel leuk vond.

Ik zie dit nu ook vaak gebeuren bij mijn leerlingen. Ze willen het zo graag (meteen) goed doen, dat er een leven of dood noodzaak ontstaat die ze verkrampt en frustreert. Ik geef om mijn leerlingen en het doet mij zelfs soms pijn om te zien hoe ze zichzelf intern lijken toe te spreken. Steeds meer krijg ik van hen dan direct een spiegel terug, omdat ik op dat moment met hetzelfde ‘monster’ vecht als zij.

Als je een betere bokser wilt worden, werken deze gedachten averechts, maar ook in je relatie tot jezelf en anderen werkt het vaak gewoon niet. Die hardheid naar jezelf toe, zorgt misschien zelfs wel voor stilstand in plaats van groei.

Bewustwording is alles, is mijn mening. Als ik weet wat voor eisen ik mezelf allemaal opleg en hoor wat ik mezelf dagelijks vertel, kan ik ook inspringen en mezelf corrigeren.

Ik vind harde mensen niet zo fijn om mee om te gaan. Geef mij maar warm en liefdevol. Daar hou ik van. Wat als ik nou eens mijn eigen harde woorden vervang door zachte woorden en kijk hoe ver ik daarmee kom. Misschien haal ik dan juist nog eerder mijn doelen, maar wat nog veel belangrijker is, de reis daar naar toe is waarschijnlijk veel comfortabeler.

Een tijd geleden ben ik een les zumba gaan volgen, omdat ik vond dat ik uit mijn comfortzone moest. Iedereen die mij kent, schiet denk ik nu al in de lach, want ik kan best wel dansen, maar zumba en ik zijn niet twee dingen die je snel aan elkaar zou koppelen. Toch besloot ik dit even gigantisch te gaan ‘ownen’ en natuurlijk de beste van die groep te gaan worden.

We waren vijf minuten bezig en ik dacht zo hard als ik kon;  ‘Mag ik weg, NU! Tig verschillende stapjes die sneller geleerd moesten worden dan mijn brein aankon. Iedereen stapten naar rechts, ik naar links. Dat een uur lang met elke choreografie. Ik vond het verschrikkelijk.

Na vijftig minuten ploeteren besloot ik mijn frustratie toch maar te uiten naar mijn linker buurvrouw: “Wat is dit moeilijk zeg, ik bak er echt niks van! Ze keek me aan met een guitig vrolijk gezichtje en zei: ‘Wat maakt het nou uit of je het kunt of niet, geniet er gewoon van! Ze raakte me zo met die opmerking. De laatste tien minuten van de les keek ik vaak naar haar en ze leefde wat ze uitsprak. Zij maakte ook geregeld foutjes, maar ze had toch plezier.

Ik had nog nooit iemand ontmoet die zo denkt, want ik heb mijn leven ingericht met vooral mede perfectionisten. Ik dacht ook vaak dat een perfectionistische mindset stond voor niet lui en een garantie was om veel te bereiken in het leven, maar ik begin steeds meer in te zien dat mijn overtuigingen door mijzelf bedacht zijn en misschien helemaal niet kloppen. Ik ben me de laatste jaren meer gaan focussen op hoe ik wil leven in plaats van op het eindresultaat. Gelukkig en ontspannen zijn terwijl ik leer, nieuwe dingen probeer en groei. Een strenge harde houding werkt voor mij niet meer. Het belemmert me juist. Ik ben er ook nog niet, maar wel goed op weg. Ik ben namelijk niet perfect, wat is daar mis mee ;)?

Fotografie: Julia Meenk Photography