We hebben ons er weer doorheen gebokst!

Februari. Het staat bekend om de maand van de zuivering. Zowel lichamelijk als geestelijk word je op z´n kop gezet. Alles wat losgelaten of veranderd moet worden, komt aan de oppervlakte. Het einde van de donkere maanden resulteert in een ernstige nood aan vitamine d en vooruitgang.

Ikzelf, nog herstellende van een horrorgriep, herken mezelf hier echt in. Ik gedij een stuk minder goed in de wintermaanden. De sterkste verbinding die ik namelijk gemaakt heb, was die met de verschillende M&M´s zakken waar ik vervolgens in de foetushouding op de bank mijn band mee verzegelde. En toch zijn juist die maanden zo belangrijk gebleken. De confrontatie met mezelf in stilte en de overgave aan het gewoon even niks willen, brengt mij vaak daarna twee keer zo hard in de actiemodus.

In de weken dat ik de griep had, merkte ik wederom hoe noodzakelijk boksen voor mij is. Het is het enige wat mij letterlijk en figuurlijk in beweging houdt, zodat er ondanks die moeilijke momenten, nog enigszins een balans is.

Zonder boksen blijf ik teveel stil staan en hangen in voornemens. Ik kom dan te weinig vooruit. Afgelopen zaterdag mocht ik mijn bokshandschoenen weer aantrekken en ik voelde meteen het verschil. Het vuur werd weer aangewakkerd en m´n ogen kregen hun glans terug.

Toen ik vanochtend op stond en mijn balkondeuren opende, liep ik de extra versterking tegemoet; Een strakblauwe lucht met een verse en hernieuwde zon raakte mijn gezicht. Eindelijk..…maart is daar. We hebben ons er weer doorheen gebokst!