Wij zijn het zat!

Het is 22.00 en ik fiets naar huis. Ik steek over en zie daar 8 á 10 jongens het fietspad versperren. Flink rinkelend aan mijn fietsbel rij ik op ze af. Al snel word ik door hen vastgezet en staan aan al mijn zijden jongens. 1 ervan grijpt hard in mijn borst. Ik schreeuw iets, sla zijn hand weg en gelukkig laten de jongens voor me nu de weg vrij, zodat ik z.s.m. de situatie kan verlaten.

Terwijl ik vol ongeloof weg fiets, voel ik me heel klein. Gelukkig slaat direct de gedachte ´Ik ben het zat´ me als ‘een hoek’ om de oren en ik draai me om. Ik gooi de jongens waarschuwingen en bedreigingen naar de oren, terwijl ik doe alsof ik iemand op bel. Ik loop niet direct op ze af, maar ga richting het gebied waar meer licht en roering is, terwijl ik al wijzend druk door ga met zogenaamd iemand bellen. In het begin nog even stoer, maar al snel krijgen de jongens het benauwd en vluchten ze weg.

Daar stond ik dan. Het gevaar geweken, maar de tranen juist erg hoog. Ruim 20 jaar jonger dan ik ben en ik voelde me vernederd en geïntimideerd door ze. De ellende begon nu pas echt. De piekermachine schoot aan en het mentale verweer zette zich in.

Ik belde geen 112, maar geen spoed wel politie, omdat ik diep van binnen de aanvaring nog bagatelliseerde. Pas toen omstanders me kwamen helpen en ik aan de stem van de vrouw van de centrale hoorde dat dit heel erg was, gaf ik mezelf de toestemming om emotioneel te zijn. Wat had ik verkeerd gedaan, wat had ik uitgestraald, wat had ik anders kunnen doen, wat had er kunnen gebeuren?

Ik sliep die nacht amper.

Ik heb ruim 12 jaar vechtsportervaring. Betekent dit dan dat ik nooit meer gevaar loop?

Nee helaas niet. Wat heb je dan wel aan die ervaring zul je denken? Ik ben die avond minstens 500 x in mijn hoofd nagelopen en ik ben ervan overtuigd dat zonder mijn ervaring het heel anders was (af) gelopen. Boksen heeft me namelijk, naast zelfvertrouwen, vooral geleerd hoe ik snel moet schakelen. Hoe ga ik van bevriezen naar vluchten of vechten. Waar vraagt de situatie om?

Ik heb een aantal dingen niet gedaan die avond, maar wat ik wel gedaan heb was het inschatten van het gevaar en het schakelen naar een andere strategie zodat ik mezelf in veiligheid kon brengen.

Iedereen vraagt me nu waarom ik die jongen niet geslagen heb. Ik zag een kind van 10 jaar. Ik kon als boks docente en als mens hem niet slaan. Ik zag dat hij schrok van mijn luide woorden en afwering. Daarbij stonden er ook in mijn rugzijde jongens. Jongens die ik dus niet zag. Wat was er gebeurd als ik had geslagen en zij hadden hun vriendje willen beschermen en waren met zijn allen gaan slaan of zouden messen dragen? Het enige wat voor mij telde op dat moment was om mezelf uit een dreigende situatie te halen om daarna opnieuw de situatie in te kunnen schatten.

Jezelf compleet beschermen tegen de wereld gaat niet, maar we kunnen wel onze meisjes en onze vrouwen leren om voor zichzelf op te komen en te leren schakelen zodat ze zo ongeschonden mogelijk uit dit soort situaties komen.

In 2016 kwam 53% van de vrouwelijke bevolking in de leeftijd van 15-70 jaar in aanraking met seksueel grensoverschrijdend gedrag. Alleen al in 2016! En iedereen weet dat je dit soort gruwelijkheden voor de rest van je leven met je meedraagt.

Bedankt straatschoffies….jullie hebben mijn vuur om meisjes en vrouwen sterker te maken, alleen nog maar meer aangewakkerd. Wij zijn het zat!

Fotografie: Julia Meenk Photography