‘Het zijn maar tieten’.

Tja…die komt even binnen hé? Dat was bij mij ook het geval toen ik door kreeg dat sommige mensen zo dachten en denken over mijn borstamputatie die ik in 2018 onderging. Ik onderging deze omdat ik een gen mutatie heb op het BRCA 2 gen, oftewel het borstkankergen. Mijn moeder en tante overleden hier beide aan. Doordat ik koos voor het preventief weghalen van mijn borsten verlaagde ik het risico op borstkanker van 60-80% naar 2%. Het voelde soms dat er vooral vanuit die wetenschap werd beredeneerd. Ik kreeg hierdoor geen borstkanker meer, dus hoe belangrijk zijn dan een paar borsten nog. Als je de empathie weghaalt uit het hele verhaal, kan ik me deze gedachtegang goed indenken. Als je de empathie eruit haalt…..

Ik wist vrijwel meteen na mijn operatie dat ik hierover wilde schrijven. Het duurde tot nu omdat dit proces steeds weer een nieuwe laag bloot legt en ik de motivatie om dit stuk te willen schrijven helder wilde hebben. Een sensatieverhaal moest het zeker niet worden. Een zielig slachtofferstuk al helemaal niet. Je hoort het al, ook het gevecht met mijn eigen oordeel was een laag waar ik doorheen moest. Gister werd mijn motivatie pas echt duidelijk. Hoe kunnen we ons inleven in anderen? Door de verhalen te horen van anderen. Doordat pijn, verdriet, frustratie en woede belicht wordt kunnen we soms pas echt mee voelen. Ik schrijf dit zodat meisjes en vrouwen die dit ook mee moeten maken meer begrip krijgen.

Mijn verhaal begint de week voor mijn operatie. De zenuwen gieren door mijn lichaam en ik denk dagelijks; ’Ga ik dit echt doen? Is dit echt?’. Elke keer dat ik naar mijn borsten kijk of ze aanraak voel ik tot in mijn botten verdriet om wat ik ga verliezen. De onzekerheid van niet weten wat ik ervoor in de plaats ga krijgen is verstikkend. Gaat de operatie goed verlopen of ben ik voor altijd verminkt? Ga ik het gevoel in mijn borsten echt helemaal verliezen? Hoeveel pijn ga ik hebben? Wat doet dit met mijn zelfvertrouwen? Wat doet het met mijn relatie? De wat-als gedachten schieten me om de oren als flitsen tijdens onweer. Dit was al maanden, misschien jaren zo, maar de snelheid wordt deze laatste week enorm opgevoerd.

Twee dagen voor mijn operatie krijg ik een ongelooflijk mooi zelfgemaakt filmpje van mijn lief, vrienden en familie met het nummer ‘Heb het leven lief’ er doorheen verwerkt. Hiermee laten ze me weten er voor mij te zijn. De tranen die ik heel die week al wil onderdrukken, hou ik dan niet meer tegen. Ik voel me doodsbang, maar doordat zij in mijn hoek staan weet ik ook dat ik het aan ga kunnen. Ik ga de laatste nacht voor de operatie in en mijn lief en ik nemen met heel veel liefde afscheid van hoe het was.

En dan is het zover. Het gaat beginnen. Ik zeg dag tegen mijn vader en zijn proces raakt me net zo hard als die van mij. Ik hou me groot, dat is het beste. Toch ziet de chirurg de angst in mijn ogen staan en laat hij mijn lief tot het laatste moment bij me zijn. Haar steunende ogen die alles voor me betekenen is het allerlaatste wat ik zie. De operatie duurt 4 uur en verloopt godzijdank goed. De eerste 24 uur lig ik plat en kan ik niet uit bed. De morfine maakt me zo suf dat ik wil slapen, maar de pijn van de wond zorgt ervoor dat ik niet door kan ademen waardoor ik steeds vast raak in een gevecht om te ademen. Die eerste nacht is voor niemand leuk en daar heb ik nog steeds nachtmerries over. De tweede nacht gaat gelukkig beter want ik ben minder versuft en ik krijg een eigen kamer. Ik mag na twee dagen naar huis en de belangrijke eerste zes weken van het herstel starten dan. Ik krijg geen infectie, maar de angst dat het misgaat is er elke dag.

De eerste keer dat ik mijn nieuwe borsten zie valt enorm mee. Ik vind ze mooi. Iets waar ik van tevoren heel erg tegenop zag. De dagelijkse pijn is goed te verdragen en mijn revalidatie loopt naar verwacht. In november werd ik geopereerd en in februari boks ik weer een beetje. Dat jaar werk ik hard en helaas niet alleen aan mijn herstel. Ik ga te hard en neem teveel hooi op mijn vork met als resultaat dat ik in april alweer meer pijn heb en in november rust moet pakken van de specialisten. Afgelopen januari start mijn revalidatie weer opnieuw. Met een behoorlijke achterstand moet ik stap voor stap weer mijn oude conditie en spieren leren opbouwen. Dit verloopt met heel veel frustratie. De pijn, angst en het verdriet rondom de operatie lijkt wel een grote bal die huishoudt in mijn lijf. Naast het feit dat ik niet vooruit ga zoals ik wil, niet kan sporten op mijn eigen niveau en snel pijn heb bij of na het sporten, is er ook de esthetische kant die ingewikkelder werd. Mijn borsten veranderden en ik zal meerdere operaties moeten hebben om dit weer aan te passen. De onzekerheid die hierbij komt kijken is ook een gevecht opzich. Een gevecht met mijn eigenwaarde. Ik ben niet mijn lichaam en mijn lichaam definieert niet mijn waarde. Ik weet het, maar het is een lastige. Ik heb elke nacht pijn als ik uit bed moet of wil draaien. Ik kan niet meer op mijn buik liggen en moeilijk op mijn zij. Hierdoor slaap ik minder goed. Ik heb nek en schouderklachten n.a.v. de operatie. Ik heb geen gevoel meer in  mijn borsten en tegelijkertijd voelen ze bij stress of inspanning als stenen die erop geplakt zijn en doet het bij aanraking enorme pijn. Ik kan waarschijnlijk nooit meer op mijn oude niveau boksen en sporten. Ik ben bokscoach, dus dit heeft ook daar impact op. Ik heb waarschijnlijk nog twee ingrepen te gaan om mijn borsten mooier te maken. Ook zal ik mijn eileiders eruit moeten halen alsook mijn eierstokken, omdat ik ook een verhoogd risico loop op eierstokkanker. Ik ben hier dus nog wel even zoet mee.

Maar…..ik mag wel blijven leven en ik krijg geen borstkanker. En dit is me zo ontzettend veel waard. Waar ik eerder nooit echt een toekomst voor mezelf zag ligt nu de wereld weer open. Ik kan met mijn geliefden lange termijn plannen maken.  Bij mijn lief blijven die bijna nog harder vocht dan ikzelf om me door dit alles heen te loodsen. Ik hoor geen tikkende tijdbom meer. Ik ben 38 en in de bloei van mijn leven. Dit is waar ik het voor deed. Die dankbaarheid is er zeker. Die maakt dit alles draaglijk.

Toch lieve mensen…..’het zijn maar tieten’ dekt de lading niet. Het is een ingewikkeld pijnlijk proces en het is me niet mee gevallen. Ik ben iets heel moois van mezelf kwijt geraakt en heb daar naast het leven, ook een hoop moeilijke dingen voor terug gekregen.De wereld staat op zijn kop en onze oordelen over elkaar lijken wel harder te worden. Ik hoop dat ik hiermee dat ene meisje of die ene vrouw geholpen heb door het te vertellen zoals het is. Zodat zij de liefde en het begrip krijgt die hoort bij deze moeilijk beslissing.

Het waren niet “maar” tieten. Het waren mijn tieten.

Fotografie: Julia Meenk